زندگی صحنه ی یکتای هنرمندی ماست

 هرکس نغمه ی خود خواند و از صحنه رود

 صحنه پیوسته بجاست

خرم آن نغمه که مردم بسپارند به یاد

من و تو تکیه گاه همدیگریم

تو ستون این تکیه گاهی

من و تو از مرز بد بختی به شعاع خوشبختی پا نهادیم

چهار چوب زندگی را

چه زاویه های سست و تلخ و شیرین پشت سر هم گذاشتیم

صفحه سیاه و سپید زندگی را

با غم و تنهایی با شادی خوشی و ناخوشی طی نمیدویم

از نقطه پوچی و فراق به مرکز دایره سرخ عشق راه یافتیم

شمیم شقایق را به مثلث عشق زندگی تداعی کردیم

سه ضلع را پایه اصلی زندگی نهادیم

حقیقت و صداقت و محبت

من و تو از هر مسیر ناکامی امدیم تا به کامور رسیدیم

چه پل های شکسته چه در های شکسته رها کردیم تا به دریچه روز

زندگی برسیم

چه کشیدیم تا به معنای مکتب عشقو کرامت دست یافتیم

این چهار چوب محبت این صلیب عشق دوستی

به اسم ستون و کانون این کلام عاشقانه

چه کشیدیم تا مفهوم ان راه پیدا کردیم

تو تکیه گاهه این ستون محکم عشق منی دوستت دارم به وسعت

شقایق های بی شمار

من و تو چه چشیدیم تا به حقایق راز عشق پی بردیم

 من و تو تکیه گاه همدیگریم یک روح در دو پیکریم .

الهی فراق کوه را هامون کند. هامون را جیحون کند.جیحون را پر خون کند. دانی که با این دل دیوانه چون کند.

دلی کز معرفت نور و ضیا دید                      

 به هر چیزی که دید اول خدا دید

تا بنده شوی تابنده شوی                                                                              

روزها فکر من این است و همه شب سخنم              

  که چرا غافل از احوال دل خویش تــــــــــنم

هر که در این درب مقرب تـــــــــــر اســـــت             جـــــــــام بـــــــلا بیشترش می دهند

آلوده ی دنیا جگرش ریش تر است                             

  آسوده تر است هر آنکه درویش تر است

هر خر که بر او زنگی و زنجیری است                       

  چون به نگری بار بر او بیشتر است